تصور عمومی و تجربه روزمره به ما می‌گوید که پلیمرها، موادی مانند پلاستیک و لاستیک، عایق‌های الکتریکی عالی هستند. ما از آن‌ها برای پوشش‌دهی کابل‌های مسی و جلوگیری از عبور جریان الکتریکی استفاده می‌کنیم. این ویژگی عایق بودن، برای دهه‌ها یکی از اصول اساسی در مهندسی مواد پلیمری محسوب می‌شد. اما کشف دسته‌ای از مواد به نام پلیمرهای رسانای الکتریکی (Electrically Conductive Polymers)، این اصل را به طور کامل به چالش کشید. این مواد، که گاهی پلیمر هادی یا "فلزات مصنوعی" (Synthetic Metals) نامیده می‌شوند، دارای ساختار مولکولی منحصر به فردی هستند که به آن‌ها اجازه می‌دهد الکتریسیته را هدایت کنند. اهمیت این کشف، که درک سنتی از شیمی پلیمر را دگرگون کرد، به قدری بود که در سال ۲۰۰۰ جایزه نوبل شیمی را به خود اختصاص داد. در این مقاله، به بر ...