بسیاری از تکنسین‌ها و مهندسان فرمولاسیون در کارگاه‌های کامپاندسازی با این تجربه روبه‌رو شده‌اند: دو بچ با فرمول کاملاً یکسان، همان درصد پرکننده، همان نوع پلیمر پایه و همان سیستم پخت، اما با نتایج مکانیکی متفاوت از آب درمی‌آیند. مقاومت کششی یک نمونه بالاتر است، سختی نمونه دیگر متفاوت، و ازدیاد طول تا پارگی دو نمونه با هم تطابق ندارد. در بسیاری از این موارد، متغیری که نادیده گرفته شده، نه ترکیب فرمول، بلکه ترتیب افزودن مواد به میکسر بوده است. ما در این مقاله به بررسی دقیق تاثیر ترتیب افزودن مواد بر خواص مکانیکی نهایی کامپاند می‌پردازیم؛ موضوعی که در بسیاری از منابع فرمولاسیون، تنها به‌صورت گذرا و در حاشیه بحث فرمول‌نویسی مطرح می‌شود، در حالی‌که خودش یک متغیر مستقل و تاثیرگذار در فرآیند تولید است. زمانی که ماده‌ای زودتر یا دیر ...

وقتی صحبت از مانت موتور می‌شود، اغلب توجه‌ها به سمت هندسه قطعه، ابعاد براکت‌ها یا نوع اتصال فلز به لاستیک می‌رود. اما تجربه نشان می‌دهد بخش قابل‌توجهی از رفتار واقعی مانت در جذب ارتعاش، پیش از رسیدن به مرحله طراحی هندسی، در آزمایشگاه فرمولاسیون رقم می‌خورد. کامپاند لاستیکی مورد استفاده در مانت موتور، با ترکیب مشخصی از پایه الاستومری، پرکننده‌ها، روغن‌های فرآیندی و سیستم پخت، تعیین می‌کند که قطعه در فرکانس‌های پایین موتور چه میزان انرژی ارتعاشی را جذب و در دمای کارکرد چطور رفتار می‌کند. در این مقاله، تمرکز ما دقیقاً روی همین نقطه است: طراحی کامپاند لاستیکی به‌عنوان ابزار اصلی دستیابی به دمپینگ ارتعاش بهینه در مانت‌های موتور. از مکانیزم فیزیکی جذب ارتعاش در الاستومرها شروع می‌کنیم، پارامترهای دینامیکی سنجش‌پذیر مثل Tan Delta ...

چرا ممکن است یک کامپاند EPDM با وجود رعایت دقیق زمان و دمای پخت توصیه‌شده، در نهایت سختی پایین‌تر، مقاومت به پارگی ضعیف‌تر یا خواص مکانیکی نامتعادلی از خودش نشان بدهد؟ این سؤالی است که بسیاری از فرمولاتورها و مهندسان کنترل کیفیت در خط تولید قطعات لاستیکی با آن مواجه می‌شوند، جایی که همه پارامترهای فرمولاسیون طبق استاندارد تنظیم شده‌اند اما نتیجه نهایی با انتظار فاصله دارد. در این مقاله ما به بررسی دقیق پدیده ریورژن در پخت کامپاندهای EPDM می‌پردازیم؛ از تعریف علمی و مکانیزم شیمیایی این عارضه گرفته تا عوامل مؤثر بر شدت آن و روش‌های عملی جلوگیری از وقوعش در فرآیند تولید. این محتوا برای فرمولاتورهای لاستیک، مهندسان کنترل کیفیت و مسئولان تولید نوشته شده تا با شناخت دقیق ریشه ریورژن در EPDM، بتوانند علت افت خواص محصول خود را تشخی ...

یک تایر بدون تیوب هیچ لایه جداگانه‌ای برای نگه‌داشتن هوا ندارد؛ باد مستقیماً در تماس با بدنه لاستیکی تایر قرار می‌گیرد. حالا این سؤال پیش می‌آید که چرا فشار باد این تایرها ماه‌ها ثابت می‌ماند و به‌سرعت از میان لایه‌های لاستیکی بیرون نمی‌زند؟ پاسخ این پرسش در یک لایه نازک و کم‌توجه‌شده در ساختار تایر پنهان است؛ لایه‌ای که وظیفه اصلی‌اش چیزی جز جلوگیری از عبور مولکول‌های هوا نیست. در این مقاله، ما به بررسی دقیق کامپاند اینرلاینر در تایر بدون تیوب می‌پردازیم و مشخص می‌کنیم که چرا لاستیک بوتیل (IIR) و نسخه برومینه‌شده آن (BIIR) به‌عنوان پلیمر پایه این لایه انتخاب می‌شوند. از ساختار مولکولی این دو پلیمر تا مکانیسم کاهش نفوذ هوا و نکات فرمولاسیون صنعتی را پوشش می‌دهیم، به‌گونه‌ای که هم مهندسان فرمولاسیون و تیم‌های تحقیق‌و‌توسعه ص ...

چرا افزودن درصد بیشتری از فیلر به یک کامپاند، گاهی به‌جای کاهش هزینه، پردازش را به یک چالش جدی تبدیل می‌کند؟ این پرسشی است که بسیاری از فرمولاسیون‌کاران و مهندسان فرایند، در خط تولید اکستروژن یا تزریق با آن روبه‌رو شده‌اند: کامپاندی که در آزمایشگاه رفتار قابل‌قبولی نشان می‌داد، در مقیاس صنعتی دچار افت شدید جریان، نوسان فشار یا حتی شکست مذاب می‌شود. ریشهٔ این پدیده را باید در رئولوژی کامپاندهای پرفیلر جست‌وجو کرد؛ جایی که ذرات جامد پرکننده، به‌جای رفتار منفعل، مستقیماً در میدان جریان مذاب دخالت می‌کنند و معادلهٔ ویسکوزیته و جریان‌پذیری را تغییر می‌دهند. در این مقاله، رفتار جریانی کامپاندهای دارای درصد بالای فیلر را از نظر رئولوژی بررسی می‌کنیم و نشان می‌دهیم که نوع، شکل، اندازهٔ ذرات و سطح فیلر چگونه ویسکوزیته و پایداری جریا ...