در صنایع نفت، گاز و خودرو، بسیاری از قطعات آب‌بندی و الاستومری در تماس همزمان با دمای بالای ۱۵۰ درجه سانتی‌گراد و محیط‌های شیمیایی تهاجمی مانند روغن‌های معدنی، گاز ترش حاوی H2S و بخار داغ قرار می‌گیرند. وقتی کامپاند معمولی NBR در این شرایط استفاده می‌شود، خواص مکانیکی به سرعت افت می‌کند، تورم افزایش می‌یابد و عمر قطعه کوتاه می‌شود. سؤال اصلی این است که چگونه باید فرمولاسیون و فرآیند کامپاندینگ HNBR را تنظیم کرد تا این ترکیب سخت دما و شیمی را تحمل کند؟ ما در این مقاله فرآیند کامل کامپاندینگ HNBR را برای محیط‌های دما بالا و شیمیایی خشن بررسی می‌کنیم. مهندسان فرمولاسیون، کارشناسان تولید کامپاند و تولیدکنندگان قطعات لاستیکی می‌توانند از جزئیات انتخاب پلیمر، سیستم پخت، پرکننده‌ها، آنتی‌اکسیدان‌ها و فرمولاسیون‌های عملی بهره ببرند ...

هر مهندس فرمولاسیون که با کامپاندهای لاستیکی یا پلیمری سروکار داشته باشد، دیر یا زود به این نکته می‌رسد که گرانروی یک آمیزه هرگز یک عدد ثابت نیست. همان کامپاندی که در دمای اتاق رفتار جریانی قابل پیش‌بینی دارد، ممکن است در دمای اکسترود یا در سرمای انبار شرایط کاری، واکنشی کاملاً متفاوت نشان دهد. این وابستگی گرانروی به دما، که در این مقاله از آن با عنوان پروفایل گرانروی-دمای کامپاند یاد می‌کنیم، یکی از پارامترهایی است که مستقیماً روی کیفیت فرآوری، یکنواختی محصول نهایی و حتی مصرف انرژی خط تولید اثر می‌گذارد. در میان اجزای فرمول یک کامپاند، دو دسته ماده نقش پررنگ‌تری در شکل‌دهی این منحنی دارند: پلاستی‌سایزرها و روغن‌های فرآیندی. این دو دسته، با وجود شباهت ظاهری در کارکرد کاهش گرانروی، از دو مسیر مولکولی متفاوت عمل می‌کنند و همی ...

بسیاری از تکنسین‌ها و مهندسان فرمولاسیون در کارگاه‌های کامپاندسازی با این تجربه روبه‌رو شده‌اند: دو بچ با فرمول کاملاً یکسان، همان درصد پرکننده، همان نوع پلیمر پایه و همان سیستم پخت، اما با نتایج مکانیکی متفاوت از آب درمی‌آیند. مقاومت کششی یک نمونه بالاتر است، سختی نمونه دیگر متفاوت، و ازدیاد طول تا پارگی دو نمونه با هم تطابق ندارد. در بسیاری از این موارد، متغیری که نادیده گرفته شده، نه ترکیب فرمول، بلکه ترتیب افزودن مواد به میکسر بوده است. ما در این مقاله به بررسی دقیق تاثیر ترتیب افزودن مواد بر خواص مکانیکی نهایی کامپاند می‌پردازیم؛ موضوعی که در بسیاری از منابع فرمولاسیون، تنها به‌صورت گذرا و در حاشیه بحث فرمول‌نویسی مطرح می‌شود، در حالی‌که خودش یک متغیر مستقل و تاثیرگذار در فرآیند تولید است. زمانی که ماده‌ای زودتر یا دیر ...

وقتی صحبت از مانت موتور می‌شود، اغلب توجه‌ها به سمت هندسه قطعه، ابعاد براکت‌ها یا نوع اتصال فلز به لاستیک می‌رود. اما تجربه نشان می‌دهد بخش قابل‌توجهی از رفتار واقعی مانت در جذب ارتعاش، پیش از رسیدن به مرحله طراحی هندسی، در آزمایشگاه فرمولاسیون رقم می‌خورد. کامپاند لاستیکی مورد استفاده در مانت موتور، با ترکیب مشخصی از پایه الاستومری، پرکننده‌ها، روغن‌های فرآیندی و سیستم پخت، تعیین می‌کند که قطعه در فرکانس‌های پایین موتور چه میزان انرژی ارتعاشی را جذب و در دمای کارکرد چطور رفتار می‌کند. در این مقاله، تمرکز ما دقیقاً روی همین نقطه است: طراحی کامپاند لاستیکی به‌عنوان ابزار اصلی دستیابی به دمپینگ ارتعاش بهینه در مانت‌های موتور. از مکانیزم فیزیکی جذب ارتعاش در الاستومرها شروع می‌کنیم، پارامترهای دینامیکی سنجش‌پذیر مثل Tan Delta ...

چرا ممکن است یک کامپاند EPDM با وجود رعایت دقیق زمان و دمای پخت توصیه‌شده، در نهایت سختی پایین‌تر، مقاومت به پارگی ضعیف‌تر یا خواص مکانیکی نامتعادلی از خودش نشان بدهد؟ این سؤالی است که بسیاری از فرمولاتورها و مهندسان کنترل کیفیت در خط تولید قطعات لاستیکی با آن مواجه می‌شوند، جایی که همه پارامترهای فرمولاسیون طبق استاندارد تنظیم شده‌اند اما نتیجه نهایی با انتظار فاصله دارد. در این مقاله ما به بررسی دقیق پدیده ریورژن در پخت کامپاندهای EPDM می‌پردازیم؛ از تعریف علمی و مکانیزم شیمیایی این عارضه گرفته تا عوامل مؤثر بر شدت آن و روش‌های عملی جلوگیری از وقوعش در فرآیند تولید. این محتوا برای فرمولاتورهای لاستیک، مهندسان کنترل کیفیت و مسئولان تولید نوشته شده تا با شناخت دقیق ریشه ریورژن در EPDM، بتوانند علت افت خواص محصول خود را تشخی ...

یک تایر بدون تیوب هیچ لایه جداگانه‌ای برای نگه‌داشتن هوا ندارد؛ باد مستقیماً در تماس با بدنه لاستیکی تایر قرار می‌گیرد. حالا این سؤال پیش می‌آید که چرا فشار باد این تایرها ماه‌ها ثابت می‌ماند و به‌سرعت از میان لایه‌های لاستیکی بیرون نمی‌زند؟ پاسخ این پرسش در یک لایه نازک و کم‌توجه‌شده در ساختار تایر پنهان است؛ لایه‌ای که وظیفه اصلی‌اش چیزی جز جلوگیری از عبور مولکول‌های هوا نیست. در این مقاله، ما به بررسی دقیق کامپاند اینرلاینر در تایر بدون تیوب می‌پردازیم و مشخص می‌کنیم که چرا لاستیک بوتیل (IIR) و نسخه برومینه‌شده آن (BIIR) به‌عنوان پلیمر پایه این لایه انتخاب می‌شوند. از ساختار مولکولی این دو پلیمر تا مکانیسم کاهش نفوذ هوا و نکات فرمولاسیون صنعتی را پوشش می‌دهیم، به‌گونه‌ای که هم مهندسان فرمولاسیون و تیم‌های تحقیق‌و‌توسعه ص ...

چرا افزودن درصد بیشتری از فیلر به یک کامپاند، گاهی به‌جای کاهش هزینه، پردازش را به یک چالش جدی تبدیل می‌کند؟ این پرسشی است که بسیاری از فرمولاسیون‌کاران و مهندسان فرایند، در خط تولید اکستروژن یا تزریق با آن روبه‌رو شده‌اند: کامپاندی که در آزمایشگاه رفتار قابل‌قبولی نشان می‌داد، در مقیاس صنعتی دچار افت شدید جریان، نوسان فشار یا حتی شکست مذاب می‌شود. ریشهٔ این پدیده را باید در رئولوژی کامپاندهای پرفیلر جست‌وجو کرد؛ جایی که ذرات جامد پرکننده، به‌جای رفتار منفعل، مستقیماً در میدان جریان مذاب دخالت می‌کنند و معادلهٔ ویسکوزیته و جریان‌پذیری را تغییر می‌دهند. در این مقاله، رفتار جریانی کامپاندهای دارای درصد بالای فیلر را از نظر رئولوژی بررسی می‌کنیم و نشان می‌دهیم که نوع، شکل، اندازهٔ ذرات و سطح فیلر چگونه ویسکوزیته و پایداری جریا ...

آیا تا به حال این پرسش برای شما مطرح شده است که چرا قطعات حساس الکترونیکی در خطوط مونتاژ دچار افت کیفیت پنهان می‌شوند، یا چه عاملی با یک جرقه کوچک در محیط‌های پر از غبار معدن، حوادث مخربی به بار می‌آورد؟ پلیمرهای معمولی ذاتاً عایق هستند و بارهای الکتریکی را روی سطح خود انباشته می‌کنند. زمانی که این بارها به صورت ناگهانی آزاد شوند، پدیده تخلیه الکترواستاتیک رخ می‌دهد و آسیب‌های جدی به مدارهای نیمه‌هادی یا محیط‌های مستعد اشتعال وارد می‌کند. چالش مهندسی این است که ما چگونه می‌توانیم با طراحی کامپاند ضدالکتریسیته ساکن (ESD)، پلیمری تولید کنیم که ضمن حفظ استحکام و خواص مکانیکی، مقاومت سطحی مشخصی برای هدایت ایمن و کنترل‌شده جریان الکتریسیته داشته باشد؟ ما در این مقاله به بررسی تخصصی اصول طراحی کامپاند ضدالکتریسیته ساکن (ESD) برای ...